- دوشنبه 29 مهر 1398

 
 
 
 
 
حقوق بشر
پناهندگی / اقامت
مهاجرت/انتگراسیون
جامعه/روحی-اجتماعی
مصاحبه / گفتگو
دیدگاه ها
ترجمه
پایان نامه
در دیگر رسانه ها
فیلم و صدا
درباره من
درباره سایت
Asyl / Aufenthalt
Menschenrechte
Über
 
 
خارجی! به حصارت برگرد؛ سياست گتوسازی در آلمان چاپ ارسال به دوست
20 تير 1390

google

وقتی‌ به سياست گتوسازی در آلمان می‏پردازيم، از يک برنامه‏ريزی مستقيم از طرف دولت آلمان سخن نمی‏گوييم، بلکه از نوعی خشونت غير مستقيم، که در جامعه‏شناسی مدرن و معاصر به آن "خشونت ساختاری" مي یگويند، حرف می زنيم. اين صورت‏بندی برای اولين بار در اوايل سال‌های ۷۰ِ ميلادی از طرف يک جامعه‏شناس نروژی، يوهان گالتونگ، به کار برده شده است، که توضيح مي‏دهد صلح تنها غياب خشونت فيزيکی و يا جنگ نيست، بلکه غياب خشونت ساختاری هم بايد جزئی از تعريف صلح شمرده شود. اين واژه را نبايد مترادف با واژه‏ی خشونت نهادينه دانست، زيرا که خشونت نهادينه به معنای خشونتی است، که از طرف نهاد‌های حاکم بر يک جامعه، مثل نهاد‌های دولتی، رسانه و دانشگاه اعمال مي‏شود.

خشونت ساختاری يعنی‌ حفظ کردن و يا تشديد کردن تفاوت بين وضعيت موجود و وضعيت ممکن، بين آنچه که ممکن است اما موجود نيست و يا آنچه که از خودشکوفايی انسان جلوگيری میکند.
يوهان گالتونگ توضيح مي‏دهد که پايه و اساس تفاوت بين شرايط موجود و شرايط ممکن نه تنها توزيع نابرابر منابع، بلکه به ويژه توزيع نابرابر قدرت تصميم‌گيری و تاثيرگذاری است. بنابراين، انحصار اين قدرت به توليد و بازتوليد خشونت ساختاری منجر مي‏شود.

در مقايسه با سوسيال دموکراسيِ اروپای مرکزی و شمالي، اين نوع خشونت در کشور‌های در حال توسعه دارای ماهيت متمرکزتر و فشرده‏تری است. با اين وجود در کشوری مثل آلمان ما شاهد خشونت ساختاری در بخش‌های متفاوت جامعه هستيم. در رابطه با ماهيت "گتو" در شهرهای آلمان، سياست تامين مسکن نقش کليدی را داراست. از آنجايی که پناهجو، پناهنده و مهاجر انسان‏های درجه دو و سه‏ی جامعه‏ی آلمان محسوب مي‏شوند، اکثرا حق انتخاب محل و چگونگی مسکن جديد را ندارند و توسط شرکت‌های معاملات ملکي‌ مجبور مي‏شوند در قسمت‌های به خصوصی از شهر خانه اجاره کنند. به اين صورت مهاجرين و پناهنده‌ها در چند محله‏ی خاص متمرکز مي‏شوند. بلد نبودن زبان، محيط جديد، تجربه‏ی کمپ، احساس کمبود امنيت و مشکلاتی که به خصوص پناهنده‏ها با خود حمل مي‏کنند، مثل فرار از مملکتی که در آن بزرگ شده‏اند، باعث بيماري‌های جسمي‌ و روحي‌ رواني‌ آنها مي‏شود. به همين دليل بچه‌های اين خانواده‌ها با مشکلات جانبی بسياری بزرگ مي‏شوند. به خاطر ندانستن زبان، در مدارس احساس ضعف مي‏کنند و از طرف جامعه هم به اين دليل تحقير مي‏شوند. در ارزش‏گذاری اجتماعي، فرهنگ آنها نامرغوب به حساب مي‏آيد و اين مسئله نيز تجارب متفاوتی از تحقير را به تجارب آنها اضافه مي‌کند.
 
زماني‌ که اين بچه‌ها به سن بلوغ مي‏رسند، بخشی از آنها يا عضو گُنگ‏های[باند های جوانان] موجود مي‏شوند يا گُنگ جديدی تشکيل مي‏دهند. گُنگ‌هايي‌ که در گتو به وجود مي‏آيند، مناسبات قدرت را به صورت بنيانی واروونه مي‏کنند. قدرتي‌ که تا به حال از بالا به آنها زور مي‏گفت و يا آنها را ارزش‏گذاری مي‏کرد، ديگر نمي‏تواند خودش را به آنها تحميل کند و به اين شکل، احساس حقارت خودشان را به احساس برتری تبديل مي‏کنند. در واقع به طور دقيق‏تر، گُنگ يعني‌ تشکيل قدرت از درون خيابان‏های يک محله، در مقابل قدرت قالب. اما مناسبات قدرتي‌ که تغيير يافته، خود خشونت فيزيکی را توليد و بازتوليد مي‌کند. چرخه اينگونه بسته مي‏شود: خشونت ساختاری در گتو‌ها منجر به گنگ و بعد از آن، منجر به خشونت فيزيکی درون گنگی مي‏شود.

مي‏توان برای کمک به اين شرايط اقدام حقوق بشری کرد و تلاش نمود‌ بچه‌ها و نوجوانانی که گنگ‌ها را تشکيل داده‏اند در جامعه ادغام و بدينگونه به "راه راست" هدايت شوند. راه حلی که بطن مشکل را در نظر مي‏گيرد اما از ريشه يابي‌ی خشونت ساختاري، به سوي‌ تغيير مناسبات جامعه گام برمي‏دارد.

از آنجايی که به دليل مشکلات فني، امکان انتشار فيلم‏های سخنرانی در مراسم «ناشهروندانِ بی دولتِ بدون تابعيت؛ زنده گي‏جويان، پناهنده‏گان سياسی و سياست گتوسازی دولت آلمان» وجود نداشت، ريشه‏های خيابانی تصميم گرفت بنا بر اهميت موضوع متن اين سخنراني‏ها را در دسترس عموم قرار دهد. اين برنامه توسط "آلمنده"، يک گروه چپ مهاجران ترک و کرد ترکيه و ريشه‏های خياباني، در تاريخ 11 ژوئن 2011 در برلين برگزار شد.

سارا دهکردی

منبع: سایت روشنگری
11.07.2011



 
 
 

hanifhidarnejad@yahoo.de | استفاده از مطالب این سایت با ذکر منبع بلامانع است | Copyright©www.hanifhidarnejad.com 2005-2019